Quédanos o seu amor, o seu exemplo, o seu legado

 As verbas duns poucos compañeiros e compañeiras expresan moi bem o sentimento de dor de tod@s as persoas que tivemos a sorte de coñecer a Xosé Reigosa.

RECORDO PARA O XOSÉ

Iñaki, de Verdegaia

Aínda que as militancias sexan o que nos move, aínda que a diferenza sexa a nosa natureza, o cariño é o que nos une, por enriba de todo e dando sentido a todo.
Un bico grande para Gabri, a quen coñezo dende hai anos e por circunstancias diversas, para Montse, coa que coincidín máis esporádicamente, Anxo, e demais xente da RNSV e en xeral da comarca, da loita pola terra e polo mar.
E o recordo para Xosé, porque o pouco que o tratei chegou para que me sinta persoalmente afectado pola súa partida e para entender que persoas coma el son as que dan azos ás cousas máis necesarias e as veces máis difíciles, mesmo se facelas non é un apéndice da vida, senón a vida mesma, na que estamos tantas e aínda sendo tan poucas, somos e seguiremos adiante.
Que a memoria sexa xusta e lle garde un oco no camiño.
Bicos.
Iñaki, de Verdegaia.

XOSÉ COMPANEHIRO E AMIGO

Edi de Bouzas-móvete

ARNS: mais de três anos de reunions todos os mércores no Centro Social A Revolta, de ai saírom infinitas ideias, houvo intensos debates, algumha que outra bronca, mas sobre todo muita risa. Prepararom-se mobilizaçons de todo tipo, manifestaçons, roteiros, concertos, caravanas de carros e de música, passa-ruas, feches, comunicados, manifestos, denuncias, cartazes, faixas, rodas de prensa, ceas e festas solidarias, recolhidas de sinaturas…

Todo isto nom seria possivel sem o Xosé, que sempre se responsabilizava dumha grande parte do travalho e se lhe podia ver redactando textos, dando roldas de prensa, contestando aos medios por teléfone, tintando faixas e pendurando-as, desenhando e colando cartazes, fazendo pintadas e por suposto assistindo a todas as mobilizaçons.

Era umha pessoa que aglutinava à gente, conciliador, sempre mediava nas discusons e sobre todo tinha muito, muito sentido do humor. Mas também sabia dizer as cousas com contundência quando era preciso. Lembro um dia que estávamos num bar varios compas da RNSV, depois dumha assembleia, entrou um fulano com atitude violenta e muito mal rolho, e lhe cuspiu na cara a um home que estava na barra, que nom conhecíamos de nada. O Xosé, sem pensa-lo, encarou-se a el e lhe espetou que isso nom se lhe fazía a umha pessoa, que era umha falta de respeito bestial, que era despreciavel o que acabava de fazer. Eu pensei que íamos sair mal dessa, mas o fulano deu media volta e marchou, como se aceitara a bronca do Xosé. Todos quedamos flipados. Isso só o poido fazer el.

DESDE ORTIGUEIRA
Patricia de Ortigueira Sostíbel

Tiven a sorte de coñecelo en persona. Soamente un intre: unha comida en Compostela e logo en Pontedeume, acompañando os dous aos amigos de Fusquenlla. E logo as ducias de correos na lista de GNSV e os seus fermosos manifestos. Quédame del unha grata impresión de calidez e humanidade: Só persoas así son capaces de mover mareas de xente.
Unha lembranza moi sentida dende Ortigueira, Xosé
Patricia

CORREO DE CARMUCHA

Carmucha Otero de Fusquenlla, Pontedeume

Todavía desde a emoción que supuxo asistir ao teu enterro, quero adicarche unhas palabras de cariño, como o que ti mostraches sempre hacia nós. Non é doado atopar xente coma ti, tan boa, xenerosa,intelixente, loitadora e, sobre todo, entrañable. Literalmente, estás xa nas nosas entrañas fusquenllas. Intento recuperar na miña memoria todos os momentos que compartimos desde aquel primeiro día en Monteferro, aquel xantar reivindicativo, ata a última vez que te vin na Alameda de Santiago. Sempre bos recordos. Sempre con sentido do humor. Sei que cando pase este tempo tan doloroso recuperaremos ese humor aínda que sexa negro. Como dixo Manuel, para nós fuches especial.
Xamais te esqueceremos. Bicos e ánimo a toda á familia.

PAI

Gabri Reigosa de Berra Val Miñor e fillo de Xosé

CORREO DE PILI IMO

Pili, militante feminista

…Sintoo moitíssimo… Um abraço

ATA SEMPRE XOSÉ !!
Orlando Álvarez de SOS Courel

Eu coñecín a Xosé fai poucos anos,.. impresionoume a súa proximidade e trato doado, o seu coñecemento dos problemas de todos, o seu agaritmo, a súa paz, a súa calma, …. e a súa incesante inquietude revolucionaria. Ata sempre Xosé!!

CORREO DE RAQUEL

Raquel da Cova dos Ratos

… siempre lo tendré presente, era una persona q me encantaba!!

NA LEMBRANZA DE XOSÉ REIGOSA

Pichi, de Luita Verde

Eran tempos que xa sucedera unha catástrofe ambiental provocada polo afundimento dun buque diante das costas galegas.

Eran tempos en que a resposta social a esa catástrofe esmorecera ante o oportunismo político.

Eran tempos en que unha marea negra no océano dera oportunidade á especulación doutra marea negra na terra firme dende a máis próxima ás augas oceánicas ata a máis lonxana das serras do interior.

A mediados da década pasada unha serie de persoas procedentes de distintos colectivos e tendencias ideolóxicas sentimos a necesidade de xuntarnos e unilas nosas vontades para loitar contra da barbarie que se nos viña enriba.

PXOMs moi por enriba das súas capacidades de ordenamento, plans de áreas portuarias, piscifactorías e portos deportivos que pretendían seguir ocupando e privatizando ilegalmente os terreos en primeira liña e a propia lámina de mar, plans de estradas que querían sepultar baixo do chapapote e en forma de impactantes autovías montes, rural e mesmo o patrimonio cultural, canteiras que pretendían esburatar os cantís escarpados das nosas serras mellor conservadas, plans eólicos cos seus monstruosos muíños e infraestruturas de acceso dende as serras protexidas do interior ata ós cantís do litoral, plans industriais onde seguir planexando parques sin ocupación ao antollo de cada concello, comarca, etc. da man da especulación empresarial, áreas metropolitanas onde concentrar o poder político e económico por enriba da identidade e a sustentabilidade territorial, social, cultural de cada concello, comarca, a ameaza de perda de zonas verdes e parques urbanos nas nosas vilas e cidades, …

E aí estaban o proxecto de porto deportivo de Massó, a ameaza de novos recheos en Bouzas, da urbanización de Monteferro, do PXOM de Nigrán, da perda de praias en Teis, de novos recheos na enseada de San Simón, do plan de usos da Autoridade Portuaria de Vigo, das piscifactorías na Costa da Morte, de Reganosa na ría de Ferrol, da urbanización do Parque Rosalía en Lugo, das canteiras no Caurel, do parque medioambiental do Ribeiro, do Plan de estradas de Galicia, do plan Vigo Íntegra, do plan director de portos deportivos, de piscifactorías, do plan eólico galego,…

E daí se montou a Rede Litoral Vivo e despóis Galiza Non Se Vende e entrambos A Ría Non Se Vende.

E charlas informativas, alegacións, roteiros reivindicativos, concertos solidarios, manifas, encontros paralelos coma o do cumio de pesca da UE en Vigo …

E centos de horas cubertas en xuntanzas, elaboración de documentos e roldas de comunicación ante os medios onde foi parte fundamental unha grande persoa que nos acaba de deixar pero que queda no máis fondo de nós para sempre coma foi Xose.

A súa abraiante capacidade de comprensión e de síntese das distintas e variadas problemáticas, de coordinación ata nos momentos de máxima controversia, e o seu temple e bonfacer á hora de exercer de portavocía do movemento social quedará para sempre nas nosas cabezas como asi mesmo quedará nos nosos corazóns a súa extraordinaria faceta humana fielmente expresada nos momentos máis desenfadados e de lecer, onde ademais sempre gostaba facer uso das súas capacidades intelectuais, antropolóxicas e socioambientais.

Para rematar esta carta parecerá moi triste, para min é obvio ante o pasamento dunha persoa querida, pero coma el solía darnos a entender malia cando no fondo era un pesimista confeso ante a realidade imperante todo se resolvía coa ledicia de velo produto do traballo feito, por moi pouco que se conseguira (que na realidade foi moito ao longo destes anos) e coa vista posta no seguinte a levar a cabo.

Que nos sirva de exemplo e de apoio para seguir na luita por un mundo mellor e libre agora que está e coma nunca tan necesitado ¡¡

Grazas irmán e ata sempre na outra dimensión.

GOBERNE QUEN GOBERNE A RÍA NON SE VENDE

GOBERNE QUEN GOBERNE GALIZA NON SE VENDE

GOBERNE QUE GOBERNE A TERRA NON SE VENDE

TERRA VIVA E VIDA DIGNA PARA TOD@S

CANDO MORRE UN IRMÁN

Anxo Reigosa de Salvemos Monteferro

 Cando morre un irmán hai unha parte de ti que morre tamén. Unha parte non rexenerable que se vai definitivamente e que non podes deixar de botar de menos.

Non hai cura nin consolo nin bálsamo para esta profunda dor. Non se supera, non cede, non alivia. Hai que aprender a vivir mutilado, sentindo o brazo que non tes, enchendo os pulmóns do baleiro que che falta.

Non vai ser doado, non. Non hai tampouco manual ningún, nin directrices que ordenen este territorio. Simplemente hai que seguir camiñando, arrastrando a túa minusvalía contigo a todas partes.

 Onte foi un día duro, pero a pesar diso foi unha xornada para dar grazas. Grazas por vivir, por xuntarnos, por querernos. Non podo nomear aquí a tanta e tanta xente que demostrou o seu cariño cara a nós, cara meu irmán. Non podo esquecer aos que axudaron tanto na súa longa enfermidade, sempre dispostos a botar unha man; aos que na distancia se acordaron e chamaron e falaron con el, e arrincáronlle un sorriso. Non podo esquecer as verbas que lle adicades nos diferentes medios e que non podo ler deseguido. Dicirvos só tres cousas: grazas, grazas e grazas.

Onte foise meu irmán, pero quedades vós. Seguiremos adiante.

Anxo Reigosa.

ATA SEMPRE XOSÉ

Paquinho de Greenpeace

Vai tempo que non escribo nesta lista, ainda que a sigo con moita atención e interese.

Máis dunha vez vinme tentado a participar, mais agora sinto que teño que facelo. Dende onte que me chegou a mala nova levo tentando escribir algo, non sei o que, quizais calquera cousa na procura dese tempo que xa non vai se-lo mesmo.

Comenzaches por Monteferro, logo foi a ría de Vigo, máis tarde negácheste a que a nosa Galiza estivera nos “mercados” e quen sabe a que galaxia tiveras chegado, ao teu ritmo, paseniñamente, compartindo sempre unha boa conversa e unha “estrela da nosa terra”, pero deixando unha pegada imborrabel, coma a que por sempre vai ficar en min en penso que en todos os que tivermos o honor de estar ao teu carón.

Mais vai tranquilo meu amigo, que as bagoas de hoxe vannos dar ainda máis forzas para que “os malos” leven o que merecen e esta, a nosa terra, o noso planeta, fique verde e en paz.

Ata sempre Xosé

3 POEMAS

Manolo Pipas de Fuga em Rede

COMPA XOSÉ MONTEFERRO

compa xosé monteferro
entre a entrada da ría
a ria e o mar aberto
al vent esta travesia
o sentimento

entre monteferro e as illas
hoxe as ondas están calmas
logo serán mar embravecida
al vent as ondas palabras
ai sempre vivas

em cada esquina un amigo
a ria o sar o courel
terras da fraternidade
cravos bermellos xosé
compa xosé

escrito aki na ria

MONTEFERRO LETANÍA 

Ferro rexo Monteferro 

entre a entrada da Ría 

a Ría e o mar aberto 

a Travesía 

entre a península e as illas 

hoxe están as ondas calmas 

son música letanía 

ondas palabras. 

NA MEMORIA DE XOSÉ REIGOSA, COMPA DE GALIZA NON SE VENDE

na memoria de xosé reigosa
compa de galiza non se vende
colectivas apertas montse e gabri
… e todas e todos marchamos
cunha flor na man ou no peito
e logo na tarberna marrucho seguiron
conversas volveron as boas lembranzas
e escoitamos as tuas e nosas cancions
lluis llach fuxan os ventos dakidarria
raimon paco ibañez  silvio
rodriguez  josé afonso …
em cada esquina un amigo

manolo pipas

XOSÉ, VIVES!, A LOITA SIGUE!

De Serxio García de Fuga em rede

Infinita dor, hoxe foise unha das persoas ke mais kero no mundo. Para ken non o saiba chamase Xosé Reigosa un home humilde e sinxelo, enorme en esencia, humano ata o infinito. Cando miredes a Ría e vexades o único Monte vivo sabede ke se chama Monteferro, sabede ke está vivo porké o salvaron compas con Xosé a fronte. Sabede ke este compa era un dos imprescindibles, sei ke me dirías “Gharçia, non hai ninguén imprescindible” sinto Xosé pero sí, ti es un deses.

E digo es, porke me nego a perderte, todo o ke construímos é indestructible aínda ke perdamos a vida, ti vivirás sempre en min, en tod*s nós e nos montes e na Ría e en cada loita anti sistema como a ti che gustaba dicir, non antisistémica como sempre che dicía eu. E ti coa túa brillante intelixencia dicías “non! antisitema, porke sistémica son tódolos sitemas, e nós o ke non nos gusta é este e imos construir outro millor…” Joder non sabes como vou estrañar o teu inmenso AMOR. 

O amor ke tiñas pola xente, pola Terra, pola vida, sempre abaixo e de pé. Ostia eres enorme Xosé, non o sabes ti ben… joder podería seguir horas… canto nos deches meu, canto, canto. Unha aperta rebelde desas ke nos damos a última hora cando xa se foron todos despois das asambleas, e do xantar e dos cacharros.. ti mais eu no amencer felices coma nenos, conspirando por algo millor, compa! seguimos! eso sí cunha dor irremediable compa por non poder disfrutar xa da túa presencia. 

SAÚDE e TERRA. 

Xosé, vives! 

A loita sigue! 

Serxio Regos (O García)

BEIJINHOS TRISTES PARA TODAS VÓS

Bk de Fuga em rede, dende Porto

… agarimos e apertas grandes ao Gabri e a Montse, e outros para ti, para Eliseo e para todas as pessoas da RNSV e todas as pessoas achegadas a Jose.

Beijinhos grandes…e tristes…

CORREO DE ANTÓN

Antom Árias Curto, militante independentista

Se podes trasmite-lhe meus sentimentos aos familiares e amig@s ante a perda do companheiro, Um saudo.

CORREO DE JULIO

Julio saiáns de AMAL

… Umha forte aperta a todas as pessoas que conhecemos e desfrutamos de ter ao nosso carom ao Xose. Foi um prazer, pessoas assim som dignas de viver a vida mais intensamente. Esse sim que que foi um bom e generoso.
Saúde e Terra.

QUERÉMOSTE, SÁBELO!

Da Rosiña de Fuga Em Rede dende Guinea Bisau

Compas,

Dificil nova…. pero nós te pensamos e te pensaremos, te sentimos e te sentiremos, te escoitamos e te seguiremos a escoitar…

Ala onde estexas Xosé, con nós, xunto a nós ao noso carón estarás…

Non haberá asamblea de GNSV, mani…etc que non sexa contigo!! Sempre.

Seguiremos loitando para construir un mundo verde,digno e libre.

Xosé,cantas coisas aprendín xunto a tí,xunto a vós….e cantas verbas intercambiamos sobre as nosas forzas ante as enfermedades que percorrian os nosos corpos…pero que loitabamos por un corpo/mente mellor . Sabes, sei que esteas onde esteas seguirás loitando por tí,por min e por todas nós e eu seguirei loitando por ti,por min….

querémoste, sábelo!

ESTAMOS DE LOITO

Xilberte Manso de la Torre, de SOS Groba e Plataforma Serra do Galiñeiro

http://sosgroba.blogspot.com/2012/02/estamos-de-loito.html

Ata sempre, compañeiro Xosé.

Chegounos a mala nova hai uns minutos. O compañeiro Xosé Reigosa finou esta tarde.

Compañeiro en SOS Groba, dende o primeiro día, en Salvemos Monteferro , en Galiza Non se Vende e en todo o activismo do ecoloxismo e os movementos sociais.

Sabíamos dos seus padecementos dos últimos tempos e tiñamos esperanza de que un loitador coma el non se rendira nunca. E así foi. Non se rendeu nunca. Mais, a vida é dura e golpea forte e a súa saúde foise deteriorando, non así o seu afán de loita e o seu humor.

Xosé sempre estaba aí, a carón dos que necesitaban unha man amiga e tiña  toda a paciencia do mundo para loitar sen desmaio contra os  que venden o noso país e a nosa terra por unha puñada de euros ou unha cadeira quente nunha oficina.

Xosé era, é  e será sempre na nosa memoria, dos imprescindibles que dicía Bertolt Brecht.

Agora que xa non está entre nós co corpo, sabemos que nos ha de acompañar sempre na memoria e non nos deixará sós nas loitas contra o duro capital e os seus secuaces que están a estragalo todo. Por el, e por a súa familia, a que queremos facer chegar o noso máis garimoso afecto, seguirémos avante e non nos moveran.

Un ramallo de mimosas que arrecenden xa a primavera temperá.

Unha onda de salitre salferida en mil pingas do mar do Centulo en Monteferro.

Un refacho de esperanza que abanea as carballeiras na Fraga de Oliveira.

Un cantar miudiño de auga doce do río da Groba.

Unha presa de area dos areais de Lourido.

Unha ringleira de homes e mulleres de Galiza loitando contra o piche do Prestige.

Unha faixa verde e branca con letras negras e un altofalante que espalla aos catro ventos unha voz firme, circia e clara.

Unha paisaxe sen muíños nen cetareas, sen recheos nen entullos,

sen gobernos que a venden como se fora súa.

E todas son túas

É nosas., e a de todos os que hoxe che agradecemos, Xosé,

o camiño andado xuntos.

Estés onde estés… sempre amigo,

estaremos contigo.

Ata sempre, compañeiro.

XOSÉ REIGOSA SOLLEIRO

Xosé Manuel García Crego de Salvemos Monteferro

Unha vez houbo un home que nunca dixo meu. Xosé Reigosa Solleiro foise de onda nós o 21 de febreiro de 2012.

Acudo ao vello Bar Patos, en Patos, Panxón, Nigrán do Val Miñor. Convocatoria boca-orella. Preséntase un escrito: trátase de preservar Monteferro da razzia urbanizadora do momento. Abaixoasinamos. Nace Salvemos Monteferro, asociación socio-cultural de defensa medioambiental. De alí a pouco eliximos presidente: Xosé Reigosa, naturalmente.

Desde a súa casa, en Alborés da parroquia de Priegue, vemos Monteferro e as illas Cíes despregar a súa potencia paisaxística. Podíase comprobar tamén, na altura, como as edificacións gañaban terreo ao monte e como mentes desaprensivas ordenaban a corta a feito de hectáreas forestais.

Entrade na páxina web http://www.salvemosmonteferro.org/ que prepararon Ángel e Xosé Reigosa: un exemplo de información. Gañaron no seu día o Premio Nano Cambeiro, outorgado polo Instituto de Estudos Miñoranos.

Montse, Gabri, amigas e amigos prepararon con antelación o ambiente: SALVEMOS MONTEFERRO andaba xa polos camiños. Reunimos máis de 10.000 sinaturas, convocamos unha concentración diante do concello de Nigrán e impedimos a construción dunha estrada de circunvalación en Monteferro. Era 2006, pouco antes da mobilización veciñal contra o fraudulento PXOM.

Xosé Reigosa Solleiro, que eu saiba, non tiña carné de partido político ningún. A súa filiación política era a da irmandade, a da igualdade social, a do republicanismo. Viña dunha selecta estirpe: Ricardo e Urania Mella, Humberto Solleiro, nomes senlleiros da liberdade.

Estudoso da realidade, rigoroso, extremadamente coidadoso no discurso, quixo sempre compartir análises e responsabilidades: nunca o manifesto era cousa de un, sempre expresión da idea común. Constituíuse, por riba da súa vontade, nun dos epicentros do movemento galego de defensa da terra.

A Ría Non se Vende, Galiza Non se Vende. Fórmulas organizativas para aglutinar, para mobilizar a xente fronte aos atentados medioambientais do momento. Xosé Reigosa foi voceiro veraz de movementos firmemente baseados na razón e no coñecemento científico das cousas.

Unha cruel enfermidade retirouno hai meses da súa actividade militante. Home afable, humilde, xeneroso, déixanos o recordo dunha persoa entrañable, cariñosa, amante dos seus e dos máis.

Séxalle leve ao compañeiro a terra que tanto amou.

CORREO DE MANUEL

Manuel Dominguez de Fusquenlla

Acabo de recibir a noticia e non vos imaxinades a profunda tristura que sentimos os seus amigos de Pontedeume. “Meus fusquenllos”, dicía él cando nos atopábamonos cada ano, por estas datas, en medio das pancartas, as bandeiras e o ambiente festivo e reivindicativo que invadía a Alameda de Compostela. E logo, antes dos discursos e as chamadas á acción, había sempre un momento ou dous para tomarse con calma unha caña ou dúas baixo a mirada de Montse, que aparentaba reprobación pero que en realidade transmitía un amor infinito polo este home que hoxe nos deixa. Desculpade estas intimidades, pero Xosé foi de todos nós, e para nós, os “fusquenllos”, de verdade, Xosé era alguén moi especial. Lembrolle unha tarde de verano ás beiras do Eume, con esa mirada intelixente e traviesa mirando ás augas. Alguén lle preguntou por un partido da selección nacional, creo que había un mundial de fútbol, e él respondéu con ese humor cheo de sabiduría: “A min quen me preocupa é o celtiña”. Como ben decía Xan, é un home que nos ensinou a superar os dogmatismos, a mentira das verdades absolutas e puña o corazón e a razón na loita por un terra viva, por un mundo mais xusto e por unha Galicia libre e democrática. Hai algo tremendamente cruel nesta perda, nestes momentos en que tanto o necesitábamos. Montse, Anxo e á familia de Xosé, recibide unha forte aperta dos irmáns eumeses de Xosé. Tamén aos compañeios de Galiza Non Se Vende.

HOXE FINOU XOSÉ REIGOSA SOLLEIRO

Xan Duro de Verdegaia

Hoxe, o movemento ecoloxista, o activismo veciñal e todas as persoas que dende o seu recuncho de vida pulamos por mudar a realidade na procura dunha sociedade máis xusta e sustentable ficamos un pouco máis sós e un pouco máis orfos.

Xosé traballou arreo en todas as facianas da súa vida no activismo social e ambiental. Salvemos Monteferro, A Ría non se Vende e Galiza non se Vende foron as súas ferramentas nos últimos anos mais sempre estaba disposto a traballar e apoiar calquera iniciativa que supuxera defender o país e as súas xentes fronte as agresións que un sistema capitalista desbocado perpetra sobre as xentes do común.

Home pousado e conciliador, nunca deixou que os dogmatismos impediran integrar nunha mesma loita a xentes das máis variadas ideas. Procurando sempre o que une, o seu activismo incansable foi un acicate para moitas de nos e botarémolo moito de menos

Ate máis ver, Xosé Reigosa, terémoste connosco nestes anos duros e escuros que se achegan.

Xosé con nós, e para sempre.

Compa Xosé Monteferro

Poema de Manolo Pipas – Envolventes as palabras

http://envolventesaspalabras.info/semblanzas-apertas-elexias/compa-xos%C3%A9-monteferro

Unha vez houbo un home que nunca dixo meu

Xosé Manuel García Crego (prazapública, valminor.info, quepasanacosta, galiciaconfidencial)

http://praza.com/opinion/94/xose-reigosa-solleiro/

Unha vez houbo un home que nunca dixo meu

http://www.valminor.info/opinion/cartas-ao-director/4178-unha-vez-houbo-un-home-que-nunca-dixo-meu

http://www.quepasanacosta.com/?p=13150

http://galiciaconfidencial.com/nova/9754.html

http://es-es.facebook.com/valminor/posts/390571987629200

Infinita dor… pero Xosé vive!

Serxio Regos García

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=3094594316461&set=a.1440341601177.99808.1012143035&type=1&theater

Poema – SOS Groba

http://sosgroba.blogspot.com/2012/02/estamos-de-loito.html

Hoxe finou Xosé Reigosa Solleiro

Instituto de Estudos Miñoranos

http://www.minhor.org/component/content/article/39-novas/525-hoxe-finou-xose-reigosa-solleiro

 Hoxe finou Xosé Reigosa Solleiro

Verdegaia (web propia, MundoGaliza, Diario Liberdade, Ártabra 21)
http://www.verdegaia.org/content/view/1389/1/

http://www.diarioliberdade.org/index.php?option=com_content&view=article&id=24630:finou-xose-reigosa-solheiro&catid=18:consumo-e-meio-natural&Itemid=48

http://mundogaliza.com/hoxe-finou-xose-reigosa-solleiro/

http://artabra21.blogspot.com/2012/02/hoxe-finou-o-activista-xose-reigosa.html

Onte finou Xosé Reigosa Solleiro

Verdegaia – Praza pública – Un claro no bosque

http://unclaronobosque.prazapublica.com/post/18080491890/onte-finou-xose-reigosa-solleiro

Fallece el activista Xosé Reigosa

www.viartu.com

http://www.youtube.com/watch?v=q6oZ0HkTaKo

 Entrevista a Xosé Reigosa (in memoriam) e a Enrique Romasanta – outubro de 2009

Antón Escuredo – xornalismo e altercultura galego-catalana

http://antonescuredo.wordpress.com/2012/02/22/entrevista-a-xose-reigosa-in-memoriam-e-a-enrique-romasanta-2009/

Salvemos Monteferro

Carta de Xosé no Faro de Vigo – 16 de abril de 2008

http://www.valminor.info/opinion/cartas-ao-director/2390-salvemos-monteferro

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2008041900_20_217707__Cartas-Salvemos-Monteferro

Sábado, 25 de Febreiro de 2012:

Lugar: Auditorio Municipal do Areal (Antigo Reitorado). Rúa Areal, 46,  VIGO

Horario: DE 17 h. a 20h. palestras e de 20h a 21h. mesa redonda.

RELATORES:

1. Charla: EMILIO MENÉNDEZ. Universidade Autónoma e Politéxnica de Madrid. – ENERXÍA EÖLICA EAVALIACIÓN DE IMPACTO AMBIENTAL.
2. Charla: DAMIÁN COPENA. Grupo de Investigación en Economía Ecolóxica e Agroecoloxía (GIEEA) da Universidade de Vigo - A ECONOMÍA DA ENERXÍA EÓLICA E SOBRE A GUÍA PARA PROPIETARIOS DE TERREOS AFECTADOS POR PARQUES EÓLICOS.
3. Charla: XOSÉ VEIRAS. Verdegaia - A IMPLANTACIÓN DA ENERXÍA EÓLICA EN GALICIA.
4. Charla: MARIANO TOMÁS. Avtivista do movemento “Contra parques eólicos de Valencia” – A LOITA VALENCIANA CONTRA PROXECTOS DE ENERXÍA EÓLICA.
5. Charla: IVÁN NOVOA. Técnico instalador de enerxías renovables –EÓLICOS DE PEQUENA POTENCIA E  USOS COMPLEMENTARIOS DOS RECURSOS ENERXÉTICOS.
6. Charla: PAULA VIDAL. Amigos da Terra - A EXPERIENCIA DO CENTRO DE EDUCACIÓN AMBIENTAL “AS CORCERIZAS”.

A Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza na reunión da súa Comisión Permanente do 14/12/2011 acordou conceder o PREMIO OSIXENO 2011 na categoría colectivo á millor actuación ou actitude ambiental do ano á Plataforma pola Proteción da Serra do Galiñeiro “pola súa adicación decidida e intelixente na defensa dos valores naturais e culturais dun territorio ameazado pola especulación e a cobiza das eólicas.”

O acto celebrouse en Arzúa no decurrir dunha cea de confraternización organizada por ADEGA no restaurante Casa Teodora. Ó remate da cea, á que asistiron unhas 50 persoas,  físoxe entrega dos premios OSIXENO E DIOXINA deste ano. No nome da Plataforma pola Proteción da Serra do Galiñeiro recolleu o premio Xosé Manuel-AGA, agradecendo o estímulo que este premio supón a un intenso ano de traballo e esforzo colectivo.

O premio consiste nun diploma enmarcado e nunha peza de cerámica do artesán Nacho Porto na que se pode ler: “Unha persoa diferente fai diferente o mundo”. As dúas pezas van a quedar instaladas na oficiña da Comunidade de Montes de Vincios para todo aquel que queira velas.

Queremos dar as grazas a ADEGA polo galardón, que nos da máis forzas na nosa loita.

“I Marcha Moaña – Cangas” en bici ou camiñando.

Será o próximo domingo, 6 de novembro, ás 11.30 horas.

Trátase dun acto para reivindicar un mellor uso dos nosos camiños tradicionais, en este caso, como vía de comunicación e senda de lecer entre os concellos de Cangas e Moaña.
O percorrido atravesa un auténtico parque insertado no territorio. Un parque cheo de paisaxe ao interno do cal, discurre esta fermosa vía tradicional coñecida como “Camiño Real”.
Moitas veces, utilizar as infraestructuras que xa temos axeitadamente, evita novas e dispendiosas obras. Este é o caso deste camiño que discurre por Tirán, unha xoia que perviviu ata hoxe como parte da nosa paisaxe cultural e que diferentes proxectos pretenden desvirtuar. A intención é a darlle vida.

Esta convocatoria forma parte dun proceso de participación cos veciños no que se pretende pór motivos para mellorar as cousas sen destruílas. Cunha filosofía semellante á “Proposta de mobilidade para O Morrazo” inténtase crear debate sobre o xeito de intervir no noso territorio inmediato. Bótalle un ollo a esta proposta en:
 https://sites.google.com/site/mobilidadeparatodos/

Esta marcha está indicada para calquera persoa, xa que a distancia será de 5.500 metros (que separan as estacións marítimas de Moaña e Cangas).
Queremos amosar unha ruta segura e amable para ir de Cangas a Moaña sen necesidade de usar o coche e sen correr riscos circulando por estradas sen espacios específicos para a bicicleta.
Poderemos experimentar o pracer de chegarmos en menos tempo (se contamos o tempo de estacionamento); ademáis iremos máis seguros, aforrando con cada pedalada e mellorando a nosa saúde e sociabilidade.

Quen vai faltar?

P.D. Dende Vigo: para asistir dende Vigo, débese coller o barco con destino a Moaña (sae da estación marítima da Laxe ás 11.30). O prezo do billete é de 4€ para o billete de ida e volta, ou 2,15 o de ida.
Para voltar a Vigo, poderase facer dende Cangas, ou voltando con nós polo mesmo camiño ata Moaña.
Dende Cangas teremos barco cada media hora (pero a compañía que opera por Cangas cobra o billete de bicicleta)
mentras que si optamos por voltar por Moaña teriamos que agardar ata as 16:00 horas.
Asiste para axudarnos a solucionar este tipo de problemas!

A rede de colectivos “A Ría Non Se Vende” apoiamos e asistiremos á manifestación convocada pola “Asociación para a Defensa da Ría de Pontevedra”, para o venres 21 de Outubro, en contra da renovación das autorizacións ambientais e, esiximos o peche e o desmantelamento definitivo deste nocivo complexo industrial.

Preme na foto

O complexo industrial ENCE-ELNOSA é un dos máis poluíntes da Europa. Desde hai máis de 40 anos leva contaminando a ría de Pontevedra e a atmosfera, afectando a todos os seres vivos que viven dentro e fóra da ría, prexudicando á saúde e calidade de vida das persoas, destruíndo os recursos naturais e afectando á economía local, sobre todo á pesca, ao marisqueo e ao turismo. Alén diso a produción de pasta de papel promove unha política forestal baseada no monocultivo do eucalipto e outras especies alóctonas invasoras que, ano tras ano, serven de propagación de incendios forestais por todo o territorio dado o seu carácter pirófito, desertizando os nosos montes e sedimentando por engadido os fondos mariños das nosas rías coas súas cinzas.

ENCE-ELNOSA viola sistematicamente a normativa medio ambiental galega, estatal e comunitaria.

O bipartito PSOE-BNG, permitiulles superar os límites fixados de contaminación pola Lei de Aguas Residuais Urbanas, en materia orgánica, metais pesados como cadmio e mercurio e organoclorados, por medio das chamadas AAI (Autorizacións Ambientais Integradas), e agora a Xunta do PP quere renovalas.

Os metais pesados son tóxicos e bioacumulábeis, afectan negativamente á fauna mariña e poden provocar graves doenzas para as persoas que consomen os produtos da ría.

Os organoclorados, tóxicos tamén, acumúlanse nos tecidos grasos, e en órganos como o fígado e cerebro. E poden provocar trastornos tiroideos, e enfermedades neurolóxicas. Teñen unha longa vida e unha lenta biodegradación na natureza.

A emisión de sulfuros á atmosfera, alén dos malos cheiros que dispersa por toda a bisbarra, restando calidade de vida a súa poboación, é responsábel da anómala taxa de alerxias e enfermidades bronco-pulmonares que existe na zona.

A materia orgánica vertida ao mar en exceso, ao descompoñerse consume moito osíxeno o que provoca a morte de organismos aerobios mariños.

O que fai este complexo industrial é un atentado ambiental, demostrado xudicialmente, polo que deberían responder penalmente por elo.

Os tres partidos con representación parlamentaria na Xunta continúan sendo cómplices desta desfeita, por permitir esta mortífera actividade, poñendo trabas ao acceso á información, manipulando datos e defendendo só os plantexamentos economicistas, feitos en base ás falsidades montadas polo propio lobbie empresarial, e, boicoteando as demandas da Asociación pola Defensa da Ría de Pontevedra.

Tamén por activa e por pasiva, son cómplices das estrataxemas da mesma industria, que non busca máis que perpetuar a súa presenza na ría, contravindo a propia lei de Costas, hipotecando a lexitima recuperación do dominio público marítimo-terrestre e a necesaria rexeneración medio ambiental da marisma de Lourizán.

POR UNHA RÍA VIVA:

NON Á RENOVACIÓN DAS AUTORIZACIÓNS AMBIENTAIS

PECHE XA E DESMANTELAMENTO DEFINITIVO DE ENCE-ELNOSA
DEPURACIÓN DE RESPONSABILIDADES POR ATENTADO AMBIENTAL CONTINUADO