A Foz do Miñor declarada Lugar de Especial Interese Paisaxístico (LEIP)

A Ría Non se Vende, Luita Verde e a Plataforma pola defensa dos Montes do Morrazo, fixeron alegacións ao Catálogo das Paisaxes de Galicia, solicitando a inclusión no mesmo da Foz do Miñor como Área de Especial Interese Paisaxística (AEIP).

foto424O resultado foi a estimación parcial da solicitude e a declaración da Foz do Miñor como Lugar de Especial Interese Paisaxístico (LEIP).

foto525

Esta é unha medalla máis a engadir á larga lista de figuras de protección das que pode presumir a Foz do Miñor, figuras que levan aparelladas lexislación que deberían protexela medioambientalmente, como son:

Lástima que ningunha delas sirva polo de agora para que as administracións poñan freo, dunha vez por todas, aos diversos ataques medioambientais que está a sofrer a zona desde hai demasiado tempo.

Non será por medallas. Non será por lexislación. Non será por valores a preservar. Non será por paisaxe. Non será pola cidadanía que respondeu moi positivamente ás chamadas para a protección da zona.

 

Por que será? Preguntámonos.

Advertisements

A Ría Non Se Vende

…La aprobación del Plan de Utilización de los Espacios Portuarios condiciona la suerte de las concesiones correspondientes, tanto si se trata de las existentes como de las futuras. Lo hace, decimos, incluso respecto de las concesiones que ya existan pues pueden ser rescatadas si el desarrollo del Plan lo requiere (artículo 96. 5) y, en todo caso, cuando resulten incompatibles con las determinaciones del Plan de Utilización de los Espacios Portuarios, deben adaptarse a él (artículo 98. 1) El Plan, por lo demás, supone la afectación al uso portuario de los bienes de dominio público y de los bienes patrimoniales incluidos en la zona de servicio que sean de interés para el Puerto

 Extracto del 5º fundamento de derecho del RECURSO DE CASACION Num.: 6849/2009 – 09/04/2013

SENTENCIA del TRIBUNAL SUPREMO. (Sala de lo Contencioso-Administrativo)

Este extracto da sentencia firme do Tribunal Supremo do 9 de abril de 2013 referida ó Porto Deportivo e á urbanización que se pretendía construir en Massó (Cangas), evidencia un feito que as 20 Asociacións Ecoloxistas que formamos a Rede A RIA NON SE VENDE vimos denunciando ata a saciedade desde fai moitos anos: Non hai ningunha obra nin concesión realizada legalmente na xurisdicción da Autoridade Portuaria de Vigo dende o ano 1993 (no que entrou en vigor a Lei de Portos do Estado e da Mariña Mercante) ata hoxe, xa que o Porto de Vigo carece da preceptiva Delimitación de Espazos e Usos Portuarios (DEUP), antes Plan de Utilización dos Espazos Portuarios (PUEP).

 Despois de 22 anos á espera da aprobación de este crucial documento coidamos que se pode incurrir nun grave erro que vimos de denunciar. No documento da proposta de DEUP enviado ó Ministerio de Fomento para a súa tramitación e aprobación     en xuño de 2011 -modificada ata en tres ocasións (decembro de 2011, abril de 2012 e outubro de 2013), se considera zona de servicio do Porto de Vigo prácticamente toda a lámina de auga da ría, en base a unha obsoleta Orde Ministerial do 23 de decembro de 1966.

apvigo

Proposta de Delimitación dos Espaciós e Usos Portuarios da zona de servicio do Porto de Vigo – abril 2012

Seguir lendo

O Bernardo Alfageme en terra

Barcos á rotonda? Medre o mar!

 

           Sou humano, sou barco, sou tantas cousas (…)

        (…) e alí estou coa proa,

           as amuras, a popa, a barriga, o eixe…

            Eu sou mariñeiro, e o mar móllame a alma,

        salinízame e golpéame o corazón. (…)

                Xosé Iglesias, de Transfusión oceánica.

Desde A Ría Non se Vende queremos manifestar o noso apoio á veciñanza e colectivos que están a deter as obras de instalación dun barco nunha rotonda do barrio vigués de Coia. Dúas son as razóns argumentadas para tomar esta acción: o seu custe económico e o maltrato a un ben cultural como é un barco de altura con 70 anos de antigüidade, o Bernardo Alfageme, testemuño único da vida mariñeira do seu tempo.

coia Seguir lendo

Nova ilegalidade en Massó

Despois de máis de nove anos de conflicto, e tras a sentenza do Supremo declarando a ilegalidade da concesión para porto deportivo en Massó, que estaba asociada cun proxecto especulativo en terra, e coa disolución polo xuiz da empresa Residencial Marina Atlántica S.A., parecía que as augas voltaban ao seu canle.

De feito, a Autoridade Portuaria de Vigo anunciaba a desafectación da zona e a intención de traspasar os terreos que alí administraba ao Concello de Cangas e ao servizo de Costas, licitando e aprobando un proxecto de acondicionamento ambiental, preceptivo para realizar a desafectación.

As obras foron adxudicadas por máis de 400.000 euros e comezaron en setembro, pero xa a mediados de outubro aparecen as primeiras sorpresas:

o que debera ser a simple retirada de entullos da praia coñecida como da cheminea convertíuse nun caso máis de aterramento ilegal da ribeira do mar.
fv20141031 Seguir lendo

Barrio do Cura.

Porque este barrio fai parte da nosa historia e somos nós os que queremos vivir aqui, e construir aqui os xogos, os soños, a partir de aquí dalgo que é de tod@s. Non deixemos que rematen as primaveras no Barrio do Cura e que fagan del algo que xa non nós será…queren arrincar un cachiño de historia e nós intentaremos que cada primavera volva abril ao barrio do Cura. A vida ainda non se esgotou neste Barrio que nace ao pé da ría.

Montaxe Miriam Rodriguez
Cámara Pablo Kaufmann
Texto e Voz Xabi X. XArdón

 

O informe da UE sobre as rías galegas: consumouse a farsa

Cantas persoas queren que cos seus impostos se procure unha mellora no medioambiente? A preservación da biodiversidade, o dereito á vida das especies que poboan a Terra e o intento de preservar a natureza e deixar o medio natural e o medio humanizado en mellores condicións ás xeracións que veñen atrás de nós parecen obxectivos racionais, compartidos pola maioría das persoas de ben, pero tristemente vemos como as políticas locais, autonómicas, estatais e europeas constitúen unha maquinaria destrutiva que esnaquiza calquera intento xusto de mellora medioambiental.

ENCE na ría de Pontevedra

ENCE na ría de Pontevedra

Sobre o papel, moitos dos cartos dos nosos impostos dedícanse á mellora medioambiental. Máis de 25.000 millóns de euros ten recibido Galiza de fondos europeos para o suposto obxectivo de acometer un saneamento real das Rías. Porén, a realidade mostra unha xestión indebida de tales fondos (cando menos nos aspectos técnicos e económicos, e probablemente tamén no legal), traducida nun aumento imparable da contaminación nas Rías. A construción de redes unitarias que contaminan as augas pluviais ao mesturalas coas augas residuais; un conxunto de depuradoras deficitarias, cando non inoperativas, a ausencia de interconexións que permitan transvasar auga contaminada dunha depuradora ás outras en caso de avería; a ausencia total de predepuración de augas industriais; a falla de mantemento das redes xerais; os erros na instalación de colectores e as fallas nos bombeos, non parecen formas axeitadas de conseguir mellora ningunha. O resultado son centos de puntos negros de contaminación en toda a costa galega, censados cada ano pola propia administración pública a través dos informes de Augas de Galicia.

Seguir lendo

Arquivada a causa contra o noso compañeiro Xulio Saiáns, vítima dunha vil montaxe policial e dunha brutal criminalización mediática

Dende a rede GNSV queremos expresar a nosa grande ledicia ao ser arquivada na Audiencia Nacional a causa contra o noso compañeiro Xulio Saiáns.

A propia Fiscalía da Audiencia Nacional non atopou ningún indicio dos supostos delictos dos que acusaban a Xulio: “financiación de organización terrorista” e “integración en organización terrorista”, polos que se solicitaba unha pena de 20 anos de cadea.

A noite do 29 de Outubro de 2012 a policía entrou violentamente no fogar de Xulio Saiáns e Silvia Casal e, aplicándolles a lexislación de excepción antiterrorista, procedeu á súa detención, xunto co seu meniño de oito meses de idade. Xulio e Silvia foron incomunicados e levados a Madrid, e a crianza lactante foi separada da súa nai. En Madrid Silvia foi posta en liberdade, e Xulio ingresou na prisión de Soto del Real en réxime de illamento, a mais de 600 km da súa família. Alí pasou 41 dias até que puido saír en liberdade despois de pagar unha fianza de 6.000 €, sendo obrigado a presentarse no xulgado cada 15 dias desde entón ata que se arquivou a causa.

carcel

Os dias posteriores á detención a práctica totalidade dos medios de difusión subvencionados, facendo caso omiso da presunción de inocencia, criminalizaron a Xulio e Silvia, chegando incluso a ilustrar a nova da súa detención con fotografías de artefactos explosivos inexistentes, cando o propio Ministerio do Interior declarara que se requisaron unicamente “axendas, material informático e numerosa documentación”. Ademais cometeron a indignidade de citar a Xulio como Julio, alias Xulio, utilizando o seu xenuino nome galego como alias, desprezando e criminalizando tamén, consciente e intencionadamente, a nosa lingua.

O 1 de Novembro de 2012 dende a rede GNSV demos difusión a un comunicadodenunciando estes feitos, e agora a realidade dános a razón, é dicir, que todo foi dunha torpe e cruel montaxe policial e unha vil campaña de criminalización dunha persoa honorable polo único feito de ter un forte compromiso coa nosa terra.

A Silvia e Xulio non os defendeu este estado cada vez máis impropiamente chamado de dereito, senón que os condenou a priori,a pesar dunha clamorosa falta de probas acusatorias.

Mentres banqueiros empresarios, aristócratas e políticos corruptos mófanse das leis e burlan a cadea sen devolver un can, moitas persoas inocentes sufren a inxusta aplicación da lei antiterrorista, como os galegos e galegas que son levados á Audiencia Nacional e retidos ata catro anos en prisión preventiva, sen xuizo e lonxe da súa terra, para despois seren xulgados sen as máis minimas garantías democráticas.

Ou, como no caso de Xulio, sen que se chegue a celebrar o xuizo, debido á evidente falsidade das acusacións, e se arquive a causa.

E todo isto causando un prexuizo moral, económico, social e laboral irreparable, do que mañá podemos ser vítimas calquera de nós, sen que o estado recoñezaa montaxe urdida nin o erro cometido.

Antes estes inaceptables feitos, Galiza Non Se Vende esixe:

  • Que os organizadores desta vil montaxe policial e, no seu caso, os órganos xudiciais cooperadores, declaren publicamente a honorabilidade de Xulio e Sivia, e pidan perdón publicamente polo seu secuestro de facto, pola brutal separación do seu meniño de oito meses, polo trato humillante inflixido, pola tortura psicolóxica ocasionada, pola angustia provocada, polo tempo de vida furtado, e polos danos causados á súa honra e á súa situación social, laboral e económica.

  • Que os medios de difusión implicados na criminalización de Xulio e Silvia declaren publicamente a súa honorabilidade e pidan perdón polas calumnias verquidas e polos danos inxustamente causados.

  • Que tanto os responsables da montaxe policial como os medios de difusión implicados na criminalización de Xulio e Silvia enfronten a responsabilidade penal e civil que a lei lles demande e que, alén da ineludible devolución da fianza por parte do órgano xudicial, asuman a debida reparación económica que en xustiza corresponda.

Parabéns, Xulio e Silvia, e unha forte aperta.

Goberne quen goberne,

GALIZA NON SE VENDE!