Arquivada a causa contra o noso compañeiro Xulio Saiáns, vítima dunha vil montaxe policial e dunha brutal criminalización mediática

Dende a rede GNSV queremos expresar a nosa grande ledicia ao ser arquivada na Audiencia Nacional a causa contra o noso compañeiro Xulio Saiáns.

A propia Fiscalía da Audiencia Nacional non atopou ningún indicio dos supostos delictos dos que acusaban a Xulio: “financiación de organización terrorista” e “integración en organización terrorista”, polos que se solicitaba unha pena de 20 anos de cadea.

A noite do 29 de Outubro de 2012 a policía entrou violentamente no fogar de Xulio Saiáns e Silvia Casal e, aplicándolles a lexislación de excepción antiterrorista, procedeu á súa detención, xunto co seu meniño de oito meses de idade. Xulio e Silvia foron incomunicados e levados a Madrid, e a crianza lactante foi separada da súa nai. En Madrid Silvia foi posta en liberdade, e Xulio ingresou na prisión de Soto del Real en réxime de illamento, a mais de 600 km da súa família. Alí pasou 41 dias até que puido saír en liberdade despois de pagar unha fianza de 6.000 €, sendo obrigado a presentarse no xulgado cada 15 dias desde entón ata que se arquivou a causa.

carcel

Os dias posteriores á detención a práctica totalidade dos medios de difusión subvencionados, facendo caso omiso da presunción de inocencia, criminalizaron a Xulio e Silvia, chegando incluso a ilustrar a nova da súa detención con fotografías de artefactos explosivos inexistentes, cando o propio Ministerio do Interior declarara que se requisaron unicamente “axendas, material informático e numerosa documentación”. Ademais cometeron a indignidade de citar a Xulio como Julio, alias Xulio, utilizando o seu xenuino nome galego como alias, desprezando e criminalizando tamén, consciente e intencionadamente, a nosa lingua.

O 1 de Novembro de 2012 dende a rede GNSV demos difusión a un comunicadodenunciando estes feitos, e agora a realidade dános a razón, é dicir, que todo foi dunha torpe e cruel montaxe policial e unha vil campaña de criminalización dunha persoa honorable polo único feito de ter un forte compromiso coa nosa terra.

A Silvia e Xulio non os defendeu este estado cada vez máis impropiamente chamado de dereito, senón que os condenou a priori,a pesar dunha clamorosa falta de probas acusatorias.

Mentres banqueiros empresarios, aristócratas e políticos corruptos mófanse das leis e burlan a cadea sen devolver un can, moitas persoas inocentes sufren a inxusta aplicación da lei antiterrorista, como os galegos e galegas que son levados á Audiencia Nacional e retidos ata catro anos en prisión preventiva, sen xuizo e lonxe da súa terra, para despois seren xulgados sen as máis minimas garantías democráticas.

Ou, como no caso de Xulio, sen que se chegue a celebrar o xuizo, debido á evidente falsidade das acusacións, e se arquive a causa.

E todo isto causando un prexuizo moral, económico, social e laboral irreparable, do que mañá podemos ser vítimas calquera de nós, sen que o estado recoñezaa montaxe urdida nin o erro cometido.

Antes estes inaceptables feitos, Galiza Non Se Vende esixe:

  • Que os organizadores desta vil montaxe policial e, no seu caso, os órganos xudiciais cooperadores, declaren publicamente a honorabilidade de Xulio e Sivia, e pidan perdón publicamente polo seu secuestro de facto, pola brutal separación do seu meniño de oito meses, polo trato humillante inflixido, pola tortura psicolóxica ocasionada, pola angustia provocada, polo tempo de vida furtado, e polos danos causados á súa honra e á súa situación social, laboral e económica.

  • Que os medios de difusión implicados na criminalización de Xulio e Silvia declaren publicamente a súa honorabilidade e pidan perdón polas calumnias verquidas e polos danos inxustamente causados.

  • Que tanto os responsables da montaxe policial como os medios de difusión implicados na criminalización de Xulio e Silvia enfronten a responsabilidade penal e civil que a lei lles demande e que, alén da ineludible devolución da fianza por parte do órgano xudicial, asuman a debida reparación económica que en xustiza corresponda.

Parabéns, Xulio e Silvia, e unha forte aperta.

Goberne quen goberne,

GALIZA NON SE VENDE! 

Advertisements

ILLAS CÍES: PATRIMONIO DO OPORTUNISMO

Diante da proposta do alcalde de Vigo, Abel Caballero, e da súa formación política, PSOE, de presentar candidatura á declaración de Patrimonio da Humanidade para as Illas Cíes, dende A Ría Non Se Vende temos que lembrar que as Illas Cíes xa teñen a máxima figura de protección ambiental existente, a de Parque Nacional, neste caso o Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia (PNMTIAG). Ademais ten tamén as figuras de protección ambiental de Zona de Especial Protección de Aves (ZEPA), Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) da Rede Natura e Zona de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN). Porén, despois de máis de once anos da declaración do PNMTIAG, en xullo de 2002, este aínda non ten aprobado o correspondente Plan Reitor de Uso e Xestión (PRUX), e o LIC, dende hai case 10 anos da súa aprobación, en decembro de 2004, non foi debidamente ordeado e regulado para pasar a ser Zona de Especial Conservación (ZEC).

fv20131118

Ademais, durante estes anos realizáronse obras promovidas polas administracións públicas que forman parte do Parque que foron contra da propia protección ambiental (unha pasarela por enriba do complexo dunar de Punta Muxieiro paralizada pola presión do movemento ecoloxista, a pavimentación no faro que case implica a desaparición da especie Erodium maritimum, a ampliación do molle de atraque,…).

Por outra parte O Lago está desaparecendo a pasos axigantados como ecosistema lacustre porque a administración publica non actúa coa mesma celeridade nas correspodentes accións de correción de impacto con respeto ao dique de paso entre a illa de Monte Agudo e a do Faro que provocou a súa alteración.

A masa arbórea existente, a máis de coníferas, sigue sendo basicamente eucaliptal e acacias, polo que en vez dunhas illas do atlántico parece que estean ubicadas en Oceanía; asemade, hai un risco engadido de lume forestal por ser as citadas especies pirófitas. Como consecuencia disto, realízanse amplas franxas de desbroce de prevención de incendios que van contra a vexetación orixinaria, a matogueira atlántica e a súa fauna asociada, en vez de ir talando e eliminando sistematicamente esa vexetación arbórea alóctona, invasora e pirófita.

Realizouse unha intensa campaña publicitaria e mediática que provocou a entrada dun turismo masivo, que fixo que máis que un Parque Nacional pareza un parque urbano de atraccións, cos conseguintes impactos negativos para o medio, a fauna e a flora. Deste xeito, os únicos beneficios son os económicos para unhas poucas empresas privadas do sector terciario e hoteleiro. Mención especial merecen as navieiras, que chegaron até o límite de incumprir moitas veces os topes de viaxeiros autorizados e a pesar de que eses límites xa están por enriba da capacidade sustentable de acollida das illas.

Ademais, prodúcese masificación de fondeo con embarcacións deportivas e en cambio, estanse destinando escasos ou mínimos investimentos en accións de conservación da natureza, aplicando recortes en educación ambiental, e escasa vixianza, sobre todo no medio mariño. Cómpre salientar a situación de declive na que se atopa a poboación de corvo mariño cristado (Phalacrocorax aristotelis) que está catalogado como Vulnerable no Catálogo Galego de Especies Ameazadas e para o que non se toman as medidas agardables dun Parque Nacional.

Deste xeito, a protección e conservación deste espazo natural, malia que está recollida no papel, na realidade non se executou baixo a responsabilidade dos distintos gobernos estatais e autonómicos do PP e o bipartito PSOE-BNG até os gobernos actuais. Declarar as illas como Patrimonio da Humanidade, non terá valor ningún se antes non se cumpren escrupulosamente as lexislacións medioambientais que implican as declaracións de PNMTIAG, ZEPA, LIC, ZEPVN, LIC e a xa necesaria ZEC, porque os valores patrimoniais das illas son basicamente os ambientais.

A Abel Caballero temos que lembarlle que é o cargo político menos indicado para falar en nome do patrimonio e menos do que teña relación co natural xa que estando como presidente da Autoridade Portuaria de Vigo foi o promotor dun Plan de Utilización dos Espazos Portuarios e de megaproxectos como a ampliación do porto de transatlánticos que ían contra da ecoloxía e os recursos da ría de Vigo, da que tampouco podemos esquecer que tamén forman parte as illas como unha unidade ecolóxica. Felizmente rexeitados estes proxectos grazas á mobilización e a contesta social, sen embargo na actualidade e baixo a súa tenencia da alcaldía temos que lamentar a imposición das obras de ampliación da EDAR dentro do dominio público marítimo-terrestre do ecosistema da Xunqueira do Lagares, outra megaobra que representa unha nova ameaza pois non vai solucionar os graves problemas de falla de depuración e de diseño e funcionamento que sempre tivo a depuradora municipal nesa ubicación e na ría.

E á súa formación política, PSOE, habería que lle lembrar así mesmo que no seu momento, na década pasada e previo a súa entrada no goberno bipartito da Xunta, tamén propuxeron a declaración de Reserva da Biosfera para as Rías Baixas, ou mesmo a creación de áreas mariñas protexidas despois da catástrofe do Prestige. Estas son máis necesarias por contido e finalidade que a de Patrimonio da Humanidade que afectaría ademais a un espazo de territorio moito máis reducido. Porén estas propostas, despois de chegado o PSOE ao poder gobernamental, tanto na comunidade autónoma como no Estado, brilaron pola súa ausencia.

A Ría non se vende.

Domingo 6 de outubro as 12:00 na Alameda de Santiago: “Por unha Galiza sen lumes, por un rural con futuro”

O día 11 de setembro declarouse un incendio intencionado que destruiu por completo o Monte Pindo, Olimpo Celta e monte sacro dos/as nosos/as antergos/as, puxo en perigo vidas e fogares, acabou con explotacións agrogandeiras, e fixo inútil o inxente esforzo de extinción. Este é o paradigma de que os incendios non só teñen a súa orixe no misto que o prende senón en anos e anos de desleixo e políticas desenfocadas, pois non só estamos ante a perda ecolóxica dun dos montes máis emblemáticos do País, senón ante o silencio cómplice dunha administración que desouvíu o berro dos/as milleiros de galegas e galegos que levamos anos esixíndolle á Xunta medidas efectivas de prevención mediante a declaración do Monte Pindo coma Parque Natural. É esta a única figura de protección que permite a participación directa da sociedade na xestión do espazo e compromete un orzamento anual para protexelo e poñelo en valor Esta decisión que dependía da vontade do conselleiro, Agustín Hernández, foi sistematicamente ignorada, provocando que todo polo que levamos tres anos loitando e traballando sexa hoxe un inmenso deserto de cinsa de case 2.500 hectáreas, co gasto inútil de millóns de euros públicos na extinción que nunha mínima parte terían permitido atallar a traxedia.

A catástrofe do Monte Pindo certificou o absoluto fracaso dunha política ambiental e de montes que desatendeu por completo a prevención dos lumes nos espazos naturais, rexeitou avances en materia de ordenación, multifuncionalidade, fomento de actividades tradicionais e especies autóctonas, para centrarse en entregar o noso territorio a intereses especulativos e empresas contaminantes, sen esquecer á gran industria pasteiro-enerxética e a forestal que inzaron os nosos montes de especies pirófitas coma o eucalipto ou o piñeiro mais outras como as acacias produto do descontrol na construción de infraestruturas e do propio abandono dos montes como recurso natural. Vítimas destas políticas caeron xa o Monte Pindo, as Fragas do Eume, o Xistral, o Macizo Central, Xurés, Courel, A Limia, Corcoesto…, e ducias de espazos naturais valiosísimos que foron estragados impunemente porque os intereses do goberno galego son distintos aos intereses dos galegos e galegas.

Dase ademais a circunstancia de que o actual executivo decidiu agrupar na mesma área as competencias en infraestruturas, urbanismo e medio ambiente, co que dende o primeiro momento a natureza ficou supeditada aos proxectos mal chamados estratéxicos e aos intereses espúreos e coloniais a nivel urbanístico e industrial, de quenes só lles interesa o lucro e non a terra, a súa bioloxía e os/as seus/suas habitantes.

Unha Xunta que se parapeta agora detrás dos pirómanos, para agochar as súas miserias e negar que unha neglixente xestión do monte ten grande parte da culpa de que o lume se convirta nun perpetuo elemento da nosa paisaxe xeográfica e vital. Unha Xunta que ten a desvergoña de afirmar que un espazo natural arde con protección ou sen ela. Unha Xunta que ignora deliberadamente que o monte que arde é aquel improdutivo para a súa veciñanza, o que leva irremediabelmente ao abandono das actividades tradicionais e a picar no engado envelenado dos especuladores sen escrúpulos que chegan cos seus proxectos enerxéticos, mineiros, urbanísticos… buscando un rápido lucro e deixando contaminación e pobreza.

A cidadanía galega e as entidades abaixo asinantes, reunímonos este 6 de outubro en Compostela para amosar o noso rexeitamento frontal a esta xestión suicida que ameaza con incendiar o País e reducir a cinsas o futuro dos nosos fillos e fillas. Portanto, ESIXIMOS:

1.- Que a Xunta comprometa a protección efectiva dos espazos naturais galegos mediante a ordenación e a dotación dos recursos precisos para a súa conservación e o seu desenvolvemento sustentábel, de xeito que a protección incida verdadeiramente no protección socioeconómica, cultural e ambiental, na mellora das condicións de vida da súa veciñanza e que a sociedade valore ese patrimonio como unha oportunidade de futuro e non como un atranco.

2.- Que a Xunta dispoña as medidas e realice os esforzos precisos para coidar dos nosos montes durante todo o ano, primando a prevención sobre a extinción e sobre todo, investindo en iniciativas sustentábeis que permitan fixar poboación e recuperar os vencellos dos/as habitantes, e a participación directa co seu medio natural fóra de monopolios gubernamentais e empresariais.

3.- Que a Xunta modifique radicalmente as súas políticas de xestión do monte, nomeadamente a Lei de Montes e o Plano Forestal, para abandonar os incentivos aos monocultivos de especies alóctonas, pirófitas, e de rápido crecemento e substituilos polo apoio e incentivación de plantacións de especies autóctonas, frondosas non pirófitas, de crecemento medio e madeiras nobles e outros aproveitamentos selvícolas, agrogandeiros e enerxéticos en monte baixo que visen a multifuncionalidade de usos e o respecto á función ecolóxica, cultural e social do monte.

4.- Que a Xunta remate coas políticas agresivas no eido ambiental, económico e social (Lei de Montes, Lei de Industria, Plano da Minaría, Plano Acuícola, Decreto da Biomasa, concurso eólico,…) que están a provocar o abandono do mundo rural e das actividades tradicionais no medio natural, entregándoo a especuladores e contaminadores.

5.- Que a Xunta recupere e dé pulo a aquelas iniciativas que visaban unha participación activa da sociedade na xestión sustentábel do seu territorio e dos seus montes, como as Unidades de Xestión Forestal (UXFOR), o Banco de Terras (BANTEGAL) ou Voluntariado Galego en Defensa do Monte, entre outros proxectos que Núñez Feijóo desmontou nada máis chegar ao goberno máis en calquera outra iniciativa que afonde nunha maior autoxestión ou cooperación directa da poboación humana e rural tendo o medio como recurso.

6.- Que o produto explotado de forma sustentable dos recursos naturais sexa en beneficio das comunidades locais e dun mercado cunha mínima ou nula pegada ecolóxica fuxindo de globalizacións e transaccións multinacionais sobreexplotadoras e sin control.

7.- Que se protexa na realidade e non de nome dos espazos naturais protexidos existentes, procedendo á planificación e a ordeación efectiva e sustentable dos seus recursos naturais como dos seus usos, e que se proceda a súa ampliación en rede con máis espazos tendo en conta que na actualidade e desde hai tempo o territorio protexido non pasa do 12% na Galiza, estando por debaixo da media europea e ao rabo da media estatal.

8.- Que a Xunta tome dunha vez en serio ao noso medio natural, prestándolle a atención que merece, e que deixe de ser un mero apéndice para a especulación e a desfeita do cemento e o asfalto. Porque contrariamente ao dito por Samuel Juárez, ex-conselleiro de Medio Rural e actual delegado do goberno, o mundo rural sí ten futuro. Esiximos tamén a inmediata demisión dos titulares de Medio Ambiente, Agustín Hernández e de Medio Rural, Rosa Quintana, por seren os irresponsábeis máximos do exterminio do medio natural e rural, e amosaren a súa absoluta incompetencia para xestionar un patrimonio do que se avergoñan e nen seguera son dignos.

Este día o pobo galego está a falar, e di ben claro que non nos resignamos a ver como un goberno de “patufos/as desleigados/as”, de “pequenos/as mequetrefes sen raíces” fica impasíbel cando non é directamente cómplice da destrución dun territorio que deberían coidar como unha nai, a nosa Matria que nos fixo ser tal e como somos hoxe.

CONVOCA: ASOCIACIÓN MONTE PINDO PARQUE NATURAL

Outubro2013

As obras da macrodepuradora do Lagares destrúen o amial da Carrasqueira

 AS OBRAS DA MACRODEPURADORA DO LAGARES
DESTRÚEN O AMIAL DA CARRASQUEIRA

Un Hábitat de Interese Comunitario considerado Prioritario

 Ata onte, a Xunqueira do Lagares aínda conservaba o último reducto dos seus bosques de ribeira pantanosos: o amial do lugar da Carrasqueira. Este bosque aluvial de amieiros Alnus glutinosa estaba catalogado como Hábitat de Interese Prioritario pola Directiva 43/92/CEE (cód. 91 E0), e foi o derradeiro bosque de ribeira costeiro do Concello de Vigo despois do brutal desenvovemento urbanístico vigués e das obras de construción da actual E.D.A.R. de Vigo a partires de 1995.

2

 O propio anteproxecto da nova EDAR do Lagares citaba a súa importancia: “Os bosques pantanosos teñen maior relevancia pola súa rareza e a súa consideración de Hábitat de Interese Prioritario, e eríxense nas formacións vexetais de maior interese na área de estudio”… “Son hábitats escasos no contexto xeográfico rexional, por estar vinculados a ambientes de extensión reducida como son os marismáns, lagunares e pantanosos”.

 Pois ben: As obras de construción da nova EDAR do Lagares están talando na súa totalidade este valioso espazo natural.

 O medio natural da contorna da ría de Vigo perde así un espazo representativo do que eran os antigos bosques aluviais galegos, hoxe en día practicamente desaparecidos pola destructiva actividade humana nesta bisbarra tan poboada, e tan irreflexiva e innecesariamente degradada nas últimas décadas.

 A afección biolóxica e paisaxística será enorme, e co amial desaparecerán moitas especies de flora e fauna autóctona a el asociadas, tal e como xa denunciaron no seu momento diversos colectivos veciñais e ecoloxistas nas alegacións presentadas perante Augas de Galicia, no período de información pública do anteproxecto para a ampliación e modernización da estación depuradora de augas residuais do Lagares.

 E todo isto… para que?. Hai anos que vimos denunciando tres feitos:

  •  A Xunqueira do Lagares é (aínda agora) un humedal digno de formar parte da Rede Natura polos seus valores naturais, e polos valores culturais e antropolóxicos asociados ao ámbito rururbano (o auténticamente herdado do ámbito rural precedente), do seu contorno. Polo tanto, non é un lugar adecuado para unha depuradora, nin macro, nin media, nin micro.
  •  Unha Macrodepuradora non é a solución racional para o saneamento de Vigo ni para a preservación da calidade das augas da Ría, e non pode susbstitur a fiabilidade e capacidade de absorción de avarías e incidencias que ten unha rede de depuradoras de pequeno e medio tamaño interconectadas.
  •  A Macrodepuradora en construcción está abocada a sufrir os mesmos problemas que a depuradora actual (avarías e interrupcións recorrentes no proceso de depuración; alivio periódico de enormes cantidades de augas sin depurar no seo da ría) debido á ausenza de separación de augas residuais e pluviais, e dada a ausenza de depuración das augas residuais industriais en orixe.

 En consecuencia, a destrución da Xunqueira do Lagares non só é inaceptable (polo seu valor natural e antropolóxico) e innecesaria (porque hai alternativas), senón que é inútil (porque non vai a resolver o problema). Polo tanto, a destrución da Xunqueria do Lagares é irresponsable.

 Dende A Ría Non Se Vende lamentamos a pouca sensibilidade dos poderes públicos, que amosan día tras día a súa incompetencia na correcta solución dos problemas públicos e a súa insensibilidade á hora de preservar o noso medio natural.

A Foz do Miñor: Un paraíso… da contaminación

Ante os alarmantes niveis de contaminación microbiolóxica reflectidos nas analíticas realizadas polo INTECMAR na Foz do Miñor nos últimos anos, Salvemos Monteferro ven de interpoñer unha denuncia no comité de peticións do parlamento europeo que foi admitida a trámite, polo que a devandita comisión decidiu solicitar á Unión Europea que se abra unha investigación para dilucidar os distintos aspectos do problema.

Toda a información en http://www.salvemosmonteferro.org

Prema na imaxe para dar un paseo escatolóxico-virtual pola Foz do Miñor

A REDE DE COLECTIVOS GALIZA NON SE VENDE APOIA A MARCHA CONTRA CELULOSAS

Galiza Non Se Vende apoia a marcha que organiza a Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra contra do complexo industrial ENCE-ELNOSA o vindeiro sábado 2 de xuño con saída ás 19:30 das alamedas de Pontevedra e Marín.

Despois de décadas de vertidos contaminantes, de actividades molestas, nocivas e insalubres para a saúde humana, e de invasión do dominio público marítimo-terrestre na ría de Pontevedra, contravindo a propia Lei de Costas, opoñémonos a que este complexo industrial siga permanecendo na súa actual ubicación en Lourizán.

Denunciamos as dilacións e o compadreo político que, igual ou peor que gobernos anteriores, están ter os actuais gobernos do PP na Xunta e no Estado co lobbie empresarial, traballando a favor dunha nova Avaliación Ambiental Integrada, agora mesmo de moi difícil aprobación grazas a recente sentenza do Tribunal Supremo que anula a supramunicipalidade da industria decretada pola Xunta no ano 2003 e que obrigará a un informe urbanístico favorable do Concello de Pontevedra, e dunha posible permanencia máis aló do 2018 que estaría baseada nunha modificación á medida da Lei de Costas que Miguel Arias Cañete, ministro de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente pretende realizar.

Porén, mais alá desta grave problemática tamén queremos denunciar que detrás desta actividade industrial está a invasión de eucalipto nos nosos montes e os lumes forestais de alto compoñente intencional que se suceden dende que a citada empresa se instalou na actual situación hai cinco décadas. Lumes que ano tras ano van desertizando os nosos montes, perdéndose o solo fértil, ficando a rocha nai descuberta e estragando para sempre os recursos naturais e a rica biodiversidade destes espazos.

Por engadido, despois de anos da aparición e espallamento do gurgullo parasito do eucalipto, Gonipterus scutellatus, a patronal pasteira ASPAPEL, onde está integrada ENCE, está promover actualmente unha fumigación aérea masiva cun produto químico, o flufenoxurón, que xa foi catalogado como nocivo para a saúde humana e o medio ambiente pola UE, estando xa prohibida a súa fabricación, a súa comercialización a partir do vindeiro 1 de agosto e a súa utilización a partir do 31 de decembro de 2012.

Estas fumigacións afectarían moi negativamente á vida das abellas, outros insectos, fauna insectívora, medio acuático e a propia saúde humana por inhalación ou a traveso da alimentación e mesmo da auga potable. Curiosamente, arruinaría tamén a loita biolóxica emprendida fai anos coa introdución da avespa australiana Anaphes nitens que parasita ó gurgullo e que tamén é  sensible ao flufenoxurón.Están proxectadas en gran parte do litoral galego con eucaliptal afectado, sen distinción de ser espazo protexido ou non, de afectar a cursos de auga ou a núcleos de poboación e pódense cualificar de crime contra o medio ambiente a biodiversidade e a saúde humana. Se finalmente chéganse a levar a cabo, dende Galiza Non Se Vende promoveremos a depuración penal dos responsábeis da súa autorización e execución.

A rede de colectivos Galiza Non Se Vende demanda o desmantelamento inmediato de ENCE-ELNOSA da súa actual ubicación no dominio público marítimo-terrestre na ría de Pontevedra, a recuperación da ribeira do mar e da vida e produción mariña e litoral, a substitución do eucalipto por especies forestais e frondosas autóctonas, e unha reorganización da xestión forestal baseada na prevención, multifuncionalidade e a diversidade produtiva do monte, no seu uso social, colectivo e cultural, que solucione ó actual abandono e contribúa á xeración de postos de traballo.

Rede de colectivos Galiza Non Se Vende

A Audiencia Nacional suspende cautelarmente a modificación da liña de costa na Xunqueira do Lagares.

A legalidade do proxecto da nova EDAR queda en suspenso, e as obras iniciadas son ilegais

 A rede de colectivos A Ría Non Se Vende informa do Auto ditado pola Audiencia Nacional de 27/02/2012, polo que se estima o recurso de reposición interposto pola Asociación de Veciños de Coruxo solicitando a suspensión cautelar da execución da Orde Ministerial de 19-10-2010 que aprobaba o establecemento dunha nova liña de ribeira do mar no tramo comprendido entre os vértices M-328 a M-428 do deslinde de bens de dominio público marítimo terrestre.

 O Auto ditado pola Audiencia Nacional declara:

–  Que é necesaria a protección urxente da zona, alegando que se poden producir danos irreparables ao dominio público marítimo terrestre.

–  Que é evidente que a Administración está a permitir que se consolide unha alteración “non natural” da ribeira do mar, para lexitimar a implantación de infraestruturas que vulneran tal réxime de protección.

–  Que a Orden Ministerial impugnada modifica a liña de ribeira do mar co obxeto de lexitimar a previa implantación do paseo marítimo e da EDAR do Lagares nuns terreos que, sen esa modificación do deslinde, estarían dentro da ribeira do mar, no caso do paseo, e dentro dos primeiros 20 metros de servidume de protección, no caso da EDAR.

–  Que, segundo os artigos 44.5 e 44.6 da Lei de Costas, ambas infraestruturas son consideradas como usos prohibidos en tales ámbitos, polo que deben emprazarse fora da ribeira do mar.

Este auto estima as razóns dos colectivos que repetidamente veñen denunciando a ilegalidade tanto da actual EDAR como do novo proxecto de macrodepuradora, porque ambos infrinxen a Lei de Costas.

 Inicio ilegal dos traballos previos á construcción da nova EDAR

Nestes días, a Xunqueira do Lagares está sufrindo graves impactos nos seus ecosistemas por unha realización moi agresiva dos traballos previos á construcción da nova macrodepuradora. Estas obras son ilegais por catro motivos:

–  Primeiro: O anteproxecto da nova EDAR foi tramitado no ano 2009. Pero o proxecto da nova EDAR non foi publicado, nin se realizou a súa tramitación (que comprende a exposición pública do proxecto e da súa avaliación ambiental). Polo tanto, o proxecto da nova EDAR non existe legalmente.

–  Segundo: En ausenza de proxecto, o Concello non pode outorgar a necesaria licenza de obras.

–  Terceiro: Os traballos previos están a realizarse sen as medidas ambientais preventivas e correctoras que establece o anteproxecto.

–  Cuarto, e máis importante:  A suspensión cautelar do establecemento dun novo deslinde deixa en suspenso a legalidade da obra da nova EDAR, e de toda obra que o pretendido novo deslinde ampare, ata que non se dicte sentencia firme.

En consecuencia, o Concello de Vigo e a Xunta de Galicia deben paralizar de inmediato os traballos previos á construción da macrodepuradora.

 O valor ambiental da Xunqueira do Lagares

A Xunqueira acubilla unha extraordinaria riqueza ecolóxica, e constitúe un humedal único no sur do País. Conta con 5 hábitats de interese comunitario e 1 hábitat de interese comunitario prioritario, segundo a Directiva de Hábitats da Unión Europea. Estes hábitats son escasos no contexto xeográfico do País, por estar vinculados a ambientes acuáticos de extensión reducida como son os marismáns, lagunares e pantanosos.

Por estas razóns, a Xunqueira do Lagares non é un lugar adecuado para unha EDAR. A Xunqueira e os seus valores naturais – así como os valores culturais e etnográficos que tamén posúe – son de obrigada conservación.

Ésta foi a primeira causa das alegacións en contra do anteproxecto de construción da nova EDAR. Pero as alegacións non foron tidas en conta, nin sequera foron respondidas con argumentos.

 A irracionalidade e ineficacia da nova EDAR proxectada

Ésta foi a segunda causa das alegacións. A nova EDAR mantén os erros de planificación e de diseño da EDAR actual, e non soluciona os problemas de fondo do saneamento de Vigo:

–  A inexistencia dunha rede separativa de augas pluviais e residuais urbanas, o que provoca que con cada episodio de choiva intensa a EDAR non poida asumilas e, as augas fecais e pluviais mixturadas sexan evacuadas sen depurar á Ría.

–  A inexistencia de depuración e control de augas residuais industriais en orixe, polo que as augas residuais urbanas e industriais chegan á EDAR mixturadas. A planta non dispón, ni pode dispor, de ningún proceso de separación destas augas, nin dunha depuración eficaz para a cantidade e diversidade de aguas industriais que a ela chegan. O resultado e a alteración continua e a avaría frecuente do proceso de depuración. Isto provoca a evacuación recorrente de augas residuais urbanas e industriais sen depurar á ría.

–  A imposibilidade de reutilizar os lodos producto da depuración como abono orgánico, dado que están contaminados con metais pesados e sustancias industriais de elevada toxicidade.

–  A grave contaminación provocada polo emisario submarino da EDAR na ría debido as causas anteditas, e que é agravada polo feito de que as correntes impulsan o verquido ata o fondo da ría, onde o seu período de residencia é moi longo.

–  A ausenza dunha planificación racional do saneamento, que conduciría a unha rede de pequenas depuradoras, debidamente interconectadas, distribuidas segundo as concas fluviais naturais do municipio.

–  A ausenza dunha planificación racional da reutilización da auga depurada para rego, limpeza, uso industrial e, non seu caso, para reincorporala aos leitos fluviais.

–  A ausenza dunha planificación racional do ciclo da auga, que conduciría a unha redución responsable no seu consumo e a unha meirande eficacia na súa utilización.

Todos estes problemas carecen de solución no anteproxecto da nova EDAR, cuxo Estudo de Impacto Ambiental non contén unha verdadeira avaliación de alternativas razoables sobre o modelo de saneamento, nin sobre os posibles –neste caso necesarios- emprazamentos alternativos.

 Os efectos sociais do proxecto

Esta obra faraónica, ineficaz e irracional conleva un procedemento expropiatorio por vía de urxencia que desposúe á veciñanza das súas casas e terreos, causándolles graves problemas vitais, persoais, familiares, económicos e de saúde.

 A irracionalidade das decisións políticas

O proxecto de construcción dunha nova EDAR é o resultado dunha decisión política, oportunista e irracional, que elude enfrontar os problemas de fondo do saneamento de Vigo e darlles solución racional. Temos que denunciar o proceder da clase política responsable das administracións implicadas ao longo dos anos, malgastando tempo e recursos públicos en beneficiar intereses políticos e económicos privados en lugar de darlle solución racional aos problemas reais; ignorando ou desprezando os valores ambientais e patrimoniais da nosa terra; conculcando a legalidade e permanecendo insensibles ante as consecuencias sociais e ambientais das súas decisións.

 A ría de Vigo está en grave peligro de perder definitivamente a súa riqueza biolóxica debido á contaminación crecente e aos incesantes recheos que sofre dende hai moitos anos.

A Xunqueira do Lagares está en perigo de desparecer definitivamente como espazo natural.

En consecuencia, esiximos:

– Que se paralicen as obras de construción da nova, ineficaz e faraónica EDAR do Lagares

– Que se deseñe, planifique e acometa un sistema de depuración racional, segundo os criterios xa descritos (separación de augas pluviais e residuais, depuración de augas industriais en orixe, rede de pequenas depuradoras interconectadas, reutilización da auga depurada e xestión racional do ciclo da auga), de todas as augas urbanas e industriais xeradas nas vilas, cidades e asentamentos das riberias da Ría de Vigo

– Que, de forma coordinada, se desmantele progresivamente a EDAR actual.

– Que, simultáneamente, se proceda a recuperación progresiva da Xunqueira do Lagares, comezando polo amial remanente, que debe recuperar a súa extensión natural, nos terreos ocupados pola actual EDAR.

– Que sexan definitivamente respectados os espazos naturais, así como os dereitos, a dignidade e a saúde do veciños.

 A Ría Non Se Vende